ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΚΑΡΚΙΝΟΥ


Δρ. Ελευθέριος Μηλιόπουλος

Ιατρός - Παθολογοανατόμος - Ογκολόγος
Διδάκτωρ Νευροπαθολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών
Πρώην Εθνικός Εκπρόσωπος της Ελλάδος στην Ευρωπαϊκή Ένωση



Site logo

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΜΑΣ



Στην θεραπεία μας υποστηρίζουμε ότι ο καρκίνος οφείλεται στην κακή αιμάτωση των κυττάρων και έχει σχέση με ψυχολογικούς παράγοντες, τη διατροφή και τον αρνητικό τρόπο ζωής. Είμαστε πεπεισμένοι ότι μπορεί να θεραπευθεί εάν αντιμετωπιστούν οι παράγοντες αυτοί.

Ο ανεξέλεγκτος πολλαπλασιασμός των κυττάρων στις περιπτώσεις του καρκίνου έχει προβληματίσει αφάνταστα την επιστήμη. Δυστυχώς, οι ερευνητές πίστεψαν ότι το πρόβλημα και η λύση του καρκίνου βρίσκεται στον πυρήνα του κυττάρου λόγω της διαίρεσης αυτού.

Untitled

Διαίρεση κυττάρου


Τα γεγονότα όμως διέψευσαν αυτήν την άποψη. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 είχαμε διατυπώσει την άποψη ότι το πρόβλημα δεν βρίσκεται στον πυρήνα του κυττάρου, αλλά στην κυτταρική μεμβράνη των κυττάρων και έξω από αυτήν. Εκείνη την εποχή δεν μπορούσαμε να είμαστε πιο συγκεκριμένοι. Σήμερα, γνωρίζουμε τι ακριβώς συμβαίνει. Στις κυτταρικές μεμβράνες βρίσκονται οι αυξητικοί παράγοντες, οι οποίοι δίνουν την εντολή στον πυρήνα του κυττάρου να διαιρεθεί.

2

Σχηματική παράσταση μιας κυτταρικής μεμβράνης


Στο αγωνιώδες ερώτημα της επιστήμης «Πότε διαιρείται παθολογικά ένα κύτταρο;». Η απάντησή μας είναι: Όταν η συγκέντρωση τοξινών στην κυτταρική επιφάνεια γίνεται απειλητική για τη ζωή του ανθρώπου».

3

Δομή κυτταρικών μεμβρανών
Εγκάρσια τομή μιας διπλοστιβάδας φωσφολιπιδίων


Το στρές και η κακή αιμάτωση δημιουργούν σε περιοχές χαμηλής κυτταρικής, βιοχημικής και ανοσολογικής άμυνας, συγκέντρωση τοξινών έξω από τις κυτταρικές μεμβράνες, με συνέπειες οι αυξητικοί παράγοντες να προκαλούν τη διαίρεση των κυττάρων. Για να σταματήσει η κυτταρική διαίρεση, χρειάζεται να προστατευθούν οι κυτταρικές μεμβράνες και να διατηρηθούν ακέραιες. Συνεπώς, αυτός είναι ο πρώτος θεραπευτικός στόχος.

4

Αυξητικοί παράγοντες και πολλαπλασιασμός των κυττάρων


Οι αυξητικοί παράγοντες προσδένονται σε υποδοχείς της κυτταρικής επιφάνειας και ενεργοποιούν ενδφοκυττάριες σηματοδοτικές οδούς που οδηγούν στη δημιουργία και ενεργοποίηση των συμπλόκων κυκλίνης –Dd κινάσης της φάσης G1. Οι ρυθμιστικές πρωτεΐνες των γονιδίων μπορούν να ενεργοποιήσουν τη μεταγραφή των γονιδίων – στόχων τους, οδηγώντας σε κυτταρικό πολλαπλασιασμό.

Επομένως, η παθολογική διαίρεση των κυττάρων δεν είναι ένα αμιγώς γενετικό πρόβλημα, γιατί σε μια τέτοια περίπτωση τίποτε δεν θα σταματούσε την συνεχόμενη διαίρεση των κυττάρων.

5

Ταχείες και βραδείες απαντήσεις σε εξωκυττάρια σήματα.

Ορισμένες μεταβολές της κυτταρικής συμπεριφοράς, όπως η αυξημένη κυτταρική ανάπτυξη και η κυτταρική διαίρεση προϋποθέτουν αλλαγές στην έκφραση διαφόρων γονιδίων και τη σύνθεση νέων πρωτεϊνών.


Η διαίρεση των κυττάρων ακολουθεί τον νόμο του Δόκτορα Μηλιόπουλου που είναι οι εξής:

Νέα Κύτταρα = Συντελεστής Τοξικότητας Χ Συντελεστής Διαίρεσης Κυτταρικής Μεμβράνης

Οι εξειδικευμένοι ιστοί του σώματός μας διαφέρουν από πολλές απόψεις, ωστόσο, όλοι έχουν ορισμένες βασικές απαιτήσεις, οι οποίες συνήθως ικανοποιούνται από ένα μείγμα κυτταρικών τύπων. Παραδείγματος χάρη, τα μακροφάγα αφαιρούν τα κύτταρα που πεθαίνουν, όπως και άλλα ανεπιθύμητα απόβλητα, ενώ τα λεμφοκύτταρα και άλλα λευκά αιμοσφαίρια καταπολεμούν τις λοιμώξεις.

6

Μερικές λειτουργίες της κυτταρικής μεμβράνης

Επομένως, κάθε ιστός είναι ένα πολύπλοκο μείγμα πολλών κυτταρικών τύπων

7

που πρέπει να συνυπάρχουν στο ίδιο περιβάλλον. Επιπλέον, υπάρχει ο κυτταρικός θάνατος και η ανανέωση, ενώ η οργάνωση του ιστού πρέπει να διατηρηθεί. Αυτό επιτυγχάνεται με τους εξής παράγοντες:

Ο κυτταρικός φλοιός των ερυθροκυττάρων του ανθρώπου

Κυτταρική Επικοινωνία

Κάθε είδος κυττάρου συνεχώς διερευνά το περιβάλλον του για σήματα από άλλα κύτταρα και αυξητικούς παράγοντες και προσαρμόζει ανάλογα τον πολλαπλασιασμό και τις ιδιότητές του. Συνεπώς, η επιβίωση των κυττάρων εξαρτάται από την παρουσία τέτοιων σημάτων. Η επικοινωνία αυτή διασφαλίζει ότι νέα κύτταρα θα παράγονται μόνο όταν και όπου χρειάζεται.

8

Λιποσώματα: φωτογραφία από ηλεκτρονικό μικροσκόπιο.


Σχεδιάγραμμα μικρού σφαιρικού λιποσώματος.

Τα σήματα που μεταδίδονται ανάμεσα στα κύτταρα είναι πολύ πιο απλά από τα ανθρώπινα μηνύματα. Συνήθως, ένα μόριο παράγεται από ένα κύτταρο, το σηματοδοτικό κύτταρο, και ανιχνεύεται από ένα άλλο, το κύτταρο στόχος, με την βοήθεια μιας πρωτεΐνης που δρα ως υποδοχέας, αναγνωρίζει το σηματοδοτικό μόριο και απαντά σε αυτό.

9

Μεταβίβαση σήματος


Εκλεκτική Διακυττάρια Προσκόλληση

Επειδή τα διάφορα είδη κυττάρων έχουν στην κυτταρική μεμβράνη τους διαφορετικά μόρια προσκόλλησης, τείνουν να προσκολλώνται εκλεκτικά. Η εκλεκτικότητα της προσκόλλησης αποτρέπει τη χαοτική ανάμειξη των διαφορετικών ειδών των κυττάρων ενός ιστού.

Κυτταρική Μνήμη

Τα κύτταρα διατηρούν αυτόνομα το διακριτό χαρακτήρα τους, μεταβιβάζοντάς τον στους απογόνους τους. Τα κύτταρα, για να αποστείλουν μηνύματα χρησιμοποιούν πρωτεΐνες, πεπτίδια, αμινοξέα, νουκλεοτίδια, στεροειδή, παράγωγα λιπαρών οξέων, ή ακόμα και αέρια σε διάλυμα.

10

Σηματοδοτικοί οδοί και φωσφολιπίδια


Ο πιο κοινός τρόπος συνίσταται στη μετάδοση του σήματος σε ολόκληρο το σώμα, μέσω της έκκρισής τους στην κυκλοφορία του αίματος. Τα σηματοδοτικά μόρια που χρησιμοποιούνται με τον τρόπο αυτό, αποκαλούνται ορμόνες.

11

Τα εξωκυττάρια σηματοδοτικά μόρια προσδένονται


είτε σε υποδοχείς της κυτταρικής επιφάνειας είτε σε ενδοκυττάριους υποδοχείς

Λιγότερο κοινή είναι η διεργασία που αποκαλείται παρακρινής σηματοδότηση. Εδώ, τα σηματοδοτικά μόρια διαχέονται τοπικά μέσα στον εξωκυττάριο χώρο, παραμένουν όμως κοντά στο κύτταρο, το οποίο τα εκκρίνει. Επομένως, δρουν ως τοπικοί διαμεσολαβητές.

12

Μορφές κυτταρικής σηματοδότησης


΄Ενας τρίτος τρόπος επικοινωνίας είναι η νευρωνική σηματοδότηση.

Σε μια τέταρτη μορφή κυτταρικής επικοινωνίας, τα κύτταρα έρχονται σε άμεση επαφή μέσω μορίων της κυτταρικής μεμβράνης τους. Η μορφή αυτή ονομάζεται σηματοδότηση που εξαρτάται από την επαφή.

Αντίθετα από τις στεροειδείς ορμόνες, τα περισσότερα σηματοδοτικά μόρια είναι υδρόφιλες πρωτεΐνες, πεπτίδια και άλλα υδατοδιαλυτά μόρια τα οποία δεν μπορούν να διαπεράσουν την κυτταρική μεμβράνη του κυττάρου – στόχου. Επομένως, οι αντίστοιχοι πρωτεϊνικοί υποδοχείς πρέπει να είναι ενσωματωμένοι στην κυτταρική μεμβράνη.

13

Κατηγορίες υποδοχέων της κυτταρικής επιφάνειας.

Και στις τρεις κατηγορίες υποδοχέων η πρόσδεση του σηματοδοτικού μορίου προκαλεί μια μεταβολή στον υποδοχέα που οδηγεί σε αναμετάδοση του μηνύματος χωρίς το ίδιο το σηματοδοτικό μόριο να πρέπει να εισέλθει στο κύτταρο.


Οι διάφοροι υποδοχείς της κυτταρικής επιφάνειας, τους οποίους χρειάζεται ο οργανισμός για τις σηματοδοτικές ανάγκες του, αποτελούν επίσης στόχους για πολλές ξένες ουσίες που παρεμβαίνουν στη φυσιολογία και τις αισθήσεις μας από την νικοτίνη, τα ηρεμιστικά ως και το πιπέρι. Οι ουσίες αυτές, είτε μιμούνται τον φυσικό συνδέτη για έναν υποδοχέα, καταλαμβάνοντας την θέση πρόσδεσης του συνδέτη, είτε προσδένονται στον υποδοχέα σε κάποια άλλη θέση αναστέλλοντας ή υπερδιεγείροντας τη φυσιολογική δραστηριότητά του.

14

Η κατανομή των φωσφολιπιδίων και των γλυκολιπιδίων στην πλασματική μεμβράνη


Σε όλη τη διάρκεια της ζωής ενός ανθρώπου, συμβαίνουν περίπου 1016 κυτταρικές διαιρέσεις. Επομένως, κάθε γονίδιο του γονιδιώματος ενός ανθρώπου μπορεί να υποστεί μετάλλαξη περίπου σε 1016 διαφορετικές περιστάσεις.

Τα σήματα που επηρεάζουν τα κύτταρα είναι παροδικά, αλλά το κύτταρο διαθέτει μνήμη. Συνεπώς, η συμπεριφορά του κυττάρου δεν καθοδηγείται απλώς από το παρόν περιβάλλον του, αλλά από το σύνολο των καταγεγραμμένων μνημονικών πληροφοριών.

15

Μερικές λειτουργίες των πρωτεϊνών της κυτταρικής μεμβράνης


Τα σήματα αυτά που κρατούν τους ιστούς και τα κύτταρα ακέραια, επηρεάζονται, μεταξύ των άλλων, και από διάφορες ψυχολογικές καταστάσεις.

Αυτομάτως, το πρόβλημα του καρκίνου γίνεται ψυχοσωματικό. Για το λόγο αυτό, δεύτερος θεραπευτικός στόχος είναι η ομαλοποίηση των σημάτων που επιδρούν στα κύτταρα. Για την ομαλοποίηση αυτών των σημάτων, αναπτύξαμε προηγμένες ηλεκτρομαγνητικές μεθόδους, όπως επίσης και την κατασκευή του mie megatron.

Βάσει της πολυετούς έρευνάς μας, αναπτύχθηκαν ειδικοί ψυχοογκολογικοί χαρακτήρες. Στην θεραπεία μας, εφαρμόζουμε αυτές τις γνώσεις στη θεραπεία του ασθενούς με στόχο την κυτταρική ομαλοποίηση.

16

Καταστροφή κυττάρου λόγω υπερβολικής ποσότητας νερού


Η διατροφή επηρεάζει τις κυτταρικές μεμβράνες. Η σημαντικότερη λειτουργία των λιπαρών οξέων στα κύτταρα είναι η κατασκευή των κυτταρικών μεμβρανών. Σε μεγάλο βαθμό αποτελούνται από φωσφολιπίδια, τα οποία διαθέτουν τόσο υδρόφοβες όσο και υδρόφιλες περιοχές και αποκαλούνται αμφιπολικά ή αμφιπαθή. Η ιδιότητα των φωσφολιπιδίων να σχηματίζουν μεμβράνες, προκύπτει απ’ την αμφιπολική φύση τους.

17

Ενδοκυττάρια σηματοδοτική ακολουθία.

Ο υποδοχέας που εντοπίζεται στην επιφάνεια του κυττάρου μετατρέπει το εξωκυττάριο σήμα σε ενδοκυττάριο σήμα πυροδοτώντας μια σηματοδοτική ακολουθία που μεταβιβάζει το σήμα μέσα στο εσωτερικό του κυττάρου, ενώ παράλληλα το ενισχύει και το κατανέμει κατάλληλα.


Τα λιπαρά οξέα διακρίνονται στα κορεσμένα και στα ακόρεστα. Επομένως, αν η τροφή μας έχει κεκορεσμένα λιπαρά οξέα θα επιδράσει διαφορετικά στις κυτταρικές μεμβράνες απ’ ότι εάν η τροφή μας έχει περισσότερα ακόρεστα λιπαρά οξέα. Από τη διαπίστωση αυτή, συμπεραίνουμε ότι η διατροφή παίζει ρόλο στη δημιουργία και την θεραπεία του καρκίνου. Συνεπώς, στην θεραπεία του καρκίνου απαιτείται ένα ειδικό πρόγραμμα διατροφής. Στο διαιτητικό αυτό πρόγραμμα θα πρέπει οι ζωικές τροφές να είναι όσο το δυνατόν λιγότερες.

18

Η τρισδιάστατη δομή μιας πρωτεΐνης – φορέα.


Γνωρίζοντας, συνεπώς, τη σπουδαιότητα της διατροφής, αλλά και την ιδιαιτερότητά της, η θεραπεία μας περιλαμβάνει ειδικό πρόγραμμα διατροφής.

19

Γνωρίσαμε ερευνητικά τις λειτουργίες των λιπαρών οξέων ως βασικά δομικά στοιχεία των κυτταρικών μεμβρανών και αυτό μας έδωσε τη δυνατότητα να επέμβουμε στις περιπτώσεις του καρκίνου τροποποιώντας αυτές. Στην θεραπεία μας χρησιμοποιούνται σκευάσματα που επηρεάζουν τα λιπαρά οξέα και τις κυτταρικές μεμβράνες ομαλοποιώντας τις λειτουργίες τους.

20

Κύτταρο και εξωκυττάρια σήματα

Όπως φαίνεται εδώ, πολλά κύτταρα απαιτούν ποικίλα σήματα για να επιζήσουν (πράσινα βέλη) και επιπρόσθετα σήματα για να διαιρεθούν (κόκκινα βέλη) ή να διαφοροποιηθούν (αύρα βέλη). Χωρίς τα κατάλληλα σήματα, τα περισσότερα κύτταρα προχωρούν σε έναν προγραμματισμένο κυτταρικό θάνατο.


Το πρόβλημα του καρκίνου είναι σύνθετο, για το λόγο αυτό εμείς δημιουργήσαμε πολλούς τρόπους καταστροφής καρκινικών κυττάρων και θωρακίζουμε τον οργανισμό και προς όλα τα συστήματα γενικά.