ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΚΑΡΚΙΝΟΥ


Δρ. Ελευθέριος Μηλιόπουλος

Ιατρός - Παθολογοανατόμος - Ογκολόγος
Διδάκτωρ Νευροπαθολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών
Πρώην Εθνικός Εκπρόσωπος της Ελλάδος στην Ευρωπαϊκή Ένωση



Site logo


Ενώ ο καθένας σχεδόν αναγνωρίζει ότι ψυχοσωματικοί παράγοντες συμβάλλουν στην υψηλή πίεση του αίματος, στις καρδιακές προσβολές, στους πονοκεφάλους και σε ορισμένες δερματοπάθειες, η ψυχοσωματική σύνδεση με τον καρκίνο δε γίνεται γενικά αποδεκτή, παρότι αυτή η ιδέα δεν είναι καινούργια. Από το 1959 ο Δρ. Ευγένιος Πέντεργκρας, Πρόεδρος της Αμερικανικής Εταιρίας Καρκίνου, έδωσε έμφαση στην ανάγκη θεραπείας του ασθενή στο σύνολό του και όχι μόνο ως προς τις σωματικές εκδηλώσεις του καρκίνου.

«΄Οποιος έχει εκτεταμένη εμπειρία στη θεραπεία του καρκίνου, γνωρίζει πως υπάρχουν μεγάλες διαφορές ανάμεσα στους ασθενείς… Προσωπικά έχουμε παρατηρήσει καρκινοπαθείς που υποβλήθηκαν σε επιτυχή θεραπεία και έζησαν καλά για χρόνια ολόκληρα. Κάποιες συναισθηματικές πιέσεις, όπως ο θάνατος του γιού στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η απιστία της νύφης ή η απελπισία και η ανασφάλεια από τη μακρόχρονη ανεργία, φαίνεται ότι έγιναν παράγοντες που επέσπευσαν την επανεργοποίηση της ασθένειάς τους και τους οδήγησαν τελικά στο θάνατο. Υπάρχει σαφής μαρτυρία ότι η γενική πορεία της ασθένειας επηρεάζεται από τις συναισθηματικές δοκιμασίες του ατόμου. ΄Ετσι εμείς, σαν γιατροί, πρέπει να αρχίσουμε να δίνουμε έμφαση στην θεραπεία του ασθενή σαν σύνολο με την ίδια προσοχή που δίνουμε στην ασθένεια από την οποία πάσχει. Μπορούμε να μάθουμε πώς να επηρεάζουμε όλα τα συστήματα του οργανισμού και μέσα από αυτά να τροποποιήσουμε τα νεοπλάσματα που βρίσκονται στο σώμα. Καθώς προχωράμε, ερευνώνται τα νέα μέσα ελέγχου της καρκινικής ανάπτυξης και μέσα στο κύτταρο και μέσα από την επήρεια των συστημάτων του οργανισμού, ειλικρινής μας ελπίδα είναι ότι θα καταφέρουμε να διευρύνουμε την αναζήτηση ώστε να συμπεριλάβει την ευδιάκριτη πιθανότητα, πως μέσα στο νου μας υπάρχει μια δύναμη ικανή να αναπτύξει δυνατότητες που μπορούν να προάγουν ή να αναχαιτίσουν την πρόοδο αυτής της ασθένειας».

Η άποψη του Καθηγητή Πέντεργκρας δεν υπογραμμίζει μόνο το ρόλο που παίζουν οι ψυχολογικοί παράγοντες στην επιδείνωση μιας ασθένειας, αλλά δίνει έμφαση στην πιθανότητα να ενεργοποιηθούν οι ψυχολογικοί παράγοντες, προς την κατεύθυνση της υγείας. Οι νοητικές και συναισθηματικές καταστάσεις, όχι μόνο μπορούν να προκαλέσουν παθήσεις ή να τις επιδεινώσουν, αλλά μπορούν επίσης να συνεισφέρουν και στην υγεία όπως ακριβώς μπορεί κανείς να αρρωστήσει για ψυχοσωματικούς λόγους, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο μπορεί να αναστρέψει την πορεία και να γίνει υγιής για ψυχοσωματικούς και πάλι λόγους.

Ο δεσμός ανάμεσα στον άγχος και στον καρκίνο είναι τόσο ισχυρός, ώστε μπορείς να προβλέψεις την ασθένεια βασιζόμενος στο βαθμό του στρές που κυριαρχεί στη ζωή του ατόμου. Ένα μεγάλο μέρος της προκαταρκτικής εργασίας, που δείχνει ότι τα συναισθήματα μπορούν να προκαλέσουν ασθένειες, έγινε από τον Hans Shelly στο Πανεπιστήμιο της Πράγας, το 1920. Πρόσφατες έρευνες που έγιναν σε ανθρώπους και σε πειραματόζωα, ενίσχυσαν την έρευνα του Shelly και άρχισαν να αποκαλύπτουν τη φυσιολογική διαδικασία.

Αυτά τα ευρήματα είναι καθοριστικής σημασίας για τους καρκινοπαθείς, επειδή υποδηλώνουν ότι τα αποτελέσματα του συναισθηματικού στρές μπορούν να καταστείλουν το ανοσοποιητικό σύστημα και έτσι να δεσμεύσουν τις φυσιολογικές άμυνες του οργανισμού εναντίον του καρκίνου και των άλλων ασθενειών.

Η έρευνα επιβεβαιώνει τη σημασία αυτών των ευρημάτων. Ο Dr. Samudzhen έδειξε ότι η σφοδρότητα της καρκινικής ανάπτυξης στα πειραματόζωα που είχαν υποστεί συνθήκες στρές ήταν πάρα πολύ υψηλότερη από ότι στα ζώα που δεν είχαν υποστεί πίεση.

To 1951 o Dr. Turkevich δίδαξε ότι η πρόκληση στρές στα πειραματόζωα διεγείρει την καρκινική ανάπτυξη. Το 1969 ο Dr. S.B. Friedman συμπέρανε ότι «οι περιβαλλοντικοί παράγοντες που έχουν ψυχοκοινωνική φύση μπορούν να τροποποιήσουν την αντίσταση του οργανισμού σε ορισμένες λοιμώξεις και νεοπλασματικές ασθένειες.

Πολλά πειράματα πάνω σε ζώα απέδειξαν το σύνδεσμο ανάμεσα στο στρές και στον καρκίνο και ο Dr. Friedman, σε ένα συμπόσιο στην Ακαδημία Επιστημών της Νέας Υόρκης, είπε ότι δεν χρειάζεται να γίνουν περισσότερες έρευνες σε πειραματόζωα πάνω σε αυτό το θέμα, γιατί ο σύνδεσμός καρκίνου – στρές έχει ήδη αποδειχτεί επαρκώς.